geldim...

  Şimdi söze nasıl başlamalı bilmem ki. Hep bir şekilde yazmaya başlayınca arkasının geleceğine inanırdım. Oysa o bir şekildeler hiç bir zaman olmuyordu. Neden şimdi yazıp yazıp silmelerim.

Biraz cesaretim olsaydı keşke. Yazdıklarımın artık kendim dahil hiçkimse için bir anlamı olduğuna inanmıyorum. Kocaman bir anlamsızlığın ortasında neden peki bu aptal kelimeleri yazmak için uğraşmam. Henüz buna verecek hiçbir cevabım yok. Sadece yazmak istiyorum.

  Çocukken bana bir haksızlık yapıldığında kelimeler boğazıma düğümlenir ve tek kelime söz edemezdim. Sonradan hırçın biri olup çıktım ama... Her zaman  kelimelerin boğazımda tıkalı durduğunu hissettim. Genzim yanıyordu  ve ben  keçilere taş çıkartacak bir inatla susuyordum. Sustukça, susuzluğum artıyordu ve genzim daha fazla yanıyordu. Kelimeler hançer gibi batmaya başladı. Artık ne olacaksa olsundu ve bu günceyi yazdım. Geldim...

01:21 - 22/5/2007 - yorum {1} - yorum yaz

Kepez

Kepez

Ansızın bir karasu iner Deniz fenerinin gözlerine Fener kör olur Ve ağır ağır uyanmaya başlar Deniz dibinin devleri Koç sürüsü dalgalar toslaşır gerine gerine Ötede yıkkın bir balıkçı köyünün çiçeksiz evleri Evler ki denizlerde olup bitenleri bilmez Bense bu kaderi iyi bilirim Benim adım Kepez Yıldızlar olmadı mı, dolunay olmadı mı Gökyüzü de kördür Yüreğindeki kara bulutlar Durmadan yıldırımlar kusar Yorgun bir gemi oturur kayalara Karışır birbirine dua ve küfür Korkuysa şapkasını her zaman Kapkara bir dala asar Bir yosun tarlasında dinlenirken Gördüm ölümü kaç kez Selam verip geçti gülümseyerek Ben korkusuz Kepez Kaç sünger ve inci avcısının Kanına girdi bu denizler Kaç taze gelin ihtiyarladı Bu ufuklara baka baka Her sabah Neşeli bir ıslık aydınlığına Evden çıkıp gidenler Ya döndüler ya da hiç dönmediler Yaralı akşamlara Yalnız kalmayınca aç kalmayınca Oğlak, kuzu melemez Ben ne dramlar yaşamamışımdır bu kıyıda Ben Kepez Mutlu insanlarda gördüm Gelip kollarımın arasında sevişen Ama uzun sürmedi Şıngır mıngır kristal ömürleri Ne çığlıklar işittim rüzgarlardan Mevsim mevsim değişen Hele de yitik ekmekler gibi ayrılık türküleri Tedirgin martıların Kanatları vururken gez Ben dilsiz bir görgü tanığıyım Benim adım Kepez Gün kısalır, Bir gece de değişir renk renk haritam Gün uzar, Sızlayan süslü bir göğüstür Tarih-i Kadim Sırdır, ayıptır Gördüklerimin hepsini anlatamam Gemiler gelip geçerken Kaç dilden hüzünlü şarkılar dinledim Gül yanaklı, lale dudaklı Ne güzeller gördüm gitti gelmez Ben hep aynı yerde beklerim Benim adım Kepez Bazen denize küserde Gökteki yıldızlarla konuşurum Bazen gidemediğim yerleri okşamak isterim Bulamam ellerimi Ay doğarken başlar En uzun süren sarhoşluğum Asırlar kemirse de Koparamazlar zincirlerimi Kimse kirli ayaklarıyla Üzerimi tepeleyemez Ben beş vakit Sabrın gül suyuyla yıkanırım Benim adım Kepez Bahaettin Karakoç

18:27 - 10/5/2007 - yorum {0} - yorum yaz

...

kapanması en zor gedikleri, insan en çok kendi yüreğinde açıyor...

18:09 - 9/5/2006 - yorum {0} - yorum yaz

DENİZ HUMMASI

Gene denizlere dönmeliyim, ıssız denize, semaya
Bütün istediğim bir gemi ve yolunu gösteren yıldız
Çark vursun, rüzgar söylesin, beyaz yelkenler çarpsın havaya
Ve denizde sisli bir fecir, bir fecir istediğim yalnız

Gene denizlere dömeliyim, dalgaların çağrışına
Öyle hoyrat, öyle saf bir çağrış ki karşı durulmaz buna
Bütün istediğim rüzgarlı bir gün, bulutların yarışı
Savrulan köpükler, serpintiler, martıların haykırışı

Gene denizlere dönmeliyim, serserilik hayatına
Martılarla, balinalarla o keskin rüzgarlı yollarda
Bütün istediğim yolculuğun sonunda bıkıncaya dek
Uyumak, rüya görmek ve bir gemici masalı dinlemek

JOHN MASEFIELD
Çeviri: Melih Cevdet Anday

01:26 - 3/3/2006 - yorum {3} - yorum yaz

ELAL

I

işte kapalı alnın

kaç güneştir bu hüzün tünelinde

kuş ölümleridir dökülen dudaklarından,

öyle mevsimlerde tozdun

ki görünmez oldu çehren kederden.

sen bir sözdün söylenirdin geri dururdu lisan

çağlayanlar başlardı çöller üstüne,

sen bir sözdün

bir yerin unutuldu yarım kaldık biz.

gün batınca değinilen bir renktir şimdi yüzün,

gün batınca senin alnın

hasırları beyhude arzulayan alnıma dayanmıştır,

ne toprakta ne yağmurda kalmıştır en küçük bir ihtiras,

perdeler

büyük bir unutkanlıkla örtülmüştür

gecenin suratına.

bir kuşluk vaktinde görüldüğün olur kâh

seni kanter içinde haber verirler

o kuşlar ki yüreklerinde

sabah çiğleri kadar

taze bir direnç yeşermektedir,

sevdaları teğet vurur gidersin sonra.

sular solar saatleri sara sarar sessiz bir

çağıltının işte o dem göğü tuttuğu vardır.

II

ey yüzü yüzümüzden gölgelenen sevgili

uykulara kırkikindi boşaltan rüzgâr,

ay yüzü yüzümüzle gölgelenen sevgili,

bir genç kız özeniyle giyinilen sabahlar

değmiş miydi sahiden buralara bir zaman,

yüreğini bedesten misali sen

geçmiş miydin şu yoldan açarak ışıldayarak?

ilan et

ayrıntı diye bir şey yoktur yaşamda,

hiçbir mevsim

sessiz bir kalbatışı değildir.

benim rika tanımayan gözlerim

yağmurların kaygısıyla kapanmakta

unutma.

yokuşlar hep yokuşlar haber yüklü gecedir,

bu sağnakta kaç köprünün sele gittiği vardır.

III

yine öyle bir sükût ol

bir depremin peşisıra ağar da

ve kimseler bilmesin

yüzümün bir yarısını kaç zaman

bir karanlık sokakta nasıl unuttuğumu.

Ebubekir Sifil

02:45 - 18/12/2005 - yorum {1} - yorum yaz